Historia Dekanatu

 

Jubilat, Dekanat Mysłowice, w obecnym kształcie pokrywa się z administracyjnym terenem miasta Mysłowice. Taka sytuacja ma miejsce od 1994 r. Wcześniej bowiem dwie mysłowickie parafie, Imielin i Chełm Śl., należały do dekanatu bieruńskiego.  Od czasu, kiedy  odłączyły się i utworzyły samodzielne jednostki administracyjne, dekanat pokrywa się z obszarem Mysłowic. Liczy on, tak jak miasto, ok. 75 000 mieszkańców. Tworzy go 12 parafii z 13 kościołami (do Parafii Krzyża Świętego należy też kościół mariacki). W duszpasterstwie pracuje 12 proboszczów, 15 wikariuszy, ponadto 2 rezydentów i 2 emerytów. Są też obecni zakonnicy – Jezuici i Saletyni, są siostry Boromeuszki i Służebniczki.

Jakie były początki dekanatu? Dekanat mysłowicki został wydzielony z dekanatu bytomskiego dekretem biskupa wrocławskiego Henryka Förstera z dnia 28.08.1868 r. Nowo utworzony dekanat, którego dziekanem został ks. Leopold Markiefka, proboszcz bogucicki, stanowiły następujące parafie: Bogucice, Chorzów (św. Maria Magdalena),  Dziećkowice, Katowice, Królewska Huta (św. Barbara), Mysłowice i kuracja Rozdzień, która w 1871r. przekształcona została w parafię (od 1913r. jako parafia Szopienice). Dekanat liczył wtedy 54700 dusz. W roku 1894 z parafii chorzowskiej wydzielono nową parafię Dąb; z parafii bogucickiej w 1896 parafię Załęże; z parafii mysłowickiej w 1903 r. parafię Brzezinka; z Królewskiej Huty (św. Barbara): w 1888 r. – Lipiny,  1889 r. – Chorzów św. Jadwiga, 1891 – Świętochłowice Piotra i Pawła, 1903 – kuracja Hajduki Wniebowzięcie NMP.

Rozwój regionu, wzrastająca liczba mieszkańców, powstałe nowe parafie były powodem do tego, że  9.09.1908 r. istniejący jeden dekanat podzielono na dwa odrębne: mysłowicki i królewskohucki.
Od tej pory do dekanatu mysłowickiego, oprócz parafii należących już wcześniej: Bogucice, Dziećkowice, Katowice NP NMP, Mysłowice, Szopienice, Załęże, przyłączono  z dekanatu bytomskiego dwie nowe parafie – Michałkowice, Siemianowice. Dziekanem został ks. Wiktor Schmidt z Katowic. Ponadto z parafii należących do dekanatu wydzielone zostały nowe. I tak: w 1910 r. powstaje parafia św. Piotra i Pawła w Katowicach, w 1911 r. – Dąbrówka Mała i Janów, zaś w 1915 r. – Huta Laura (św. Antoniego) w Siemianowicach.

Stan taki pozostał do utworzenia Administracji Apostolskiej na Śląsku. 1.03.1923 r. nowy dekanat mysłowicki utworzyły parafie: Brzezinka, Dziećkowice, Janów, Mysłowice oraz należące wcześniej do dekanatu mikołowskiego: Lędziny, Chełm z lokaliami, Nowy Bieruń, Imielin oraz Krasowy. W roku 1925 r. dołączono parafię Bojszowy, w 1931 r. – Stary Bieruń, w 1939 r. kurację Brzęczkowice, w 1946 r. kurację Urbanowice, w 1948 r. – powstałe parafie Hołdunów i Giszowiec. Szopienice zostały włączone wtedy do nowo utworzonego dekanatu Katowice, a dziekanem został ks. Paweł Winkler z Chełmu.

Kolejna reorganizacja miała miejsce 13.05.1955 r. Od tego czasu dekanat mysłowicki tworzyły parafie: Brzezinka, Brzęczkowice, Chełm, Dziećkowice, Giszowiec, Imielin, Janów, Krasowy, Morgi, Mysłowice, Szopienice (na nowo wyłączone z dekanatu katowickiego) i od 1957r.- Wesoła. Dziekanem był ks. Jan Wodarz z Krasów.

Ostatnia zmiana struktur dekanatu miała miejsce 19.06.1969 r. Wtedy  bp. H. Bednorz parafie Chełm z Goławcem i Imielin przeniósł do dekanatu bieruńskiego,  a Szopienice, Janów i Giszowiec do nowo powstałego dekanatu Katowice Wchód. W dekanacie Mysłowice pozostały: Brzezinka, Brzęczkowice, Dziećkowice, Krasowy, Morgi, Mysłowice i Wesoła. Dziekanem został ks. Augustyn Rychlikowski z parafii NSPJ w Mysłowicach. Później dekanat poszerzono o nowo powstałe parafie: 1975 – Janów Miejski, 1980 – Krzyża Świętego, 1981 – Kosztowy, 1988 – Ścięcia św. Jana Chrzciciela, 1993 – Ławki.
Funkcje dziekanów pełnili:

  • Ks. Leopold Markiefka          1868 – 1882 – Bogucice
  • Ks. Edward Delach                1882 – 1883 – Królewska Huta
  • Ks. Franciszek Kania             1883 – 1890 – Chorzów
  • Ks. Józef Michalski               1890 – 1893 – Lipiny
  • Ks. Wiktor Schmidt               1893 – 1916 – Katowice
  • Ks. Józef Kubis                      1916 – 1923 – Załęże
  • Ks. Paweł Winkler                 1923 – 1926 – Chełm Śl.
  • Ks. Jan Kudera                       1926 – 1940 – Brzezinka
  • Ks. Jan Wodarz                      1940 – 1957 – Krasowy
  • Ks. Wiktor Wojtek                 1957 – 1964 – Chełm Śl.
  • Ks. Franciszek Maroń            1964 – 1969 – Brzęczkowice
  • Ks. Augustyn Rychlikowski  1969 – 1978 – Mysłowice NSPJ
  • Ks. Paweł Bednorz                 1978 – 1984 – Janów Miejski
  • Ks. Gerard Gulba                   1984 – 2002 – Mysłowice NSPJ
  • Ks. Krzysztof Kasza              2003 – 2013 – Janów Miejski i NSPJ
  • Ks. Rafał Ryszka                   2014 – nadal – Bończyk

 

Dekanat to ludzie mieszkający w parafiach na pewnym określonym terenie. Nie sposób wymienić wszystkich duszpasterzy oraz znaczących osób z parafii, które na przestrzeni 150 lat dekanat tworzyły. Wspominamy więc tylko niektórych spośród tych, którzy bądź to pochodzą, bądź pracowali na terenie obecnego dekanatu, czyli miasta Mysłowice.

August kard. Hlond

Urodził się 5 lipca 1881 w Brzęczkowicach. Uczęszczał do szkoły ludowej w Brzezince. Jako chłopiec, wraz ze starszym bratem Ignacym, udał się do Turynu. W 1897 roku August złożył śluby zakonne w Zgromadzeniu Księży Salezjanów. W 1905 roku otrzymał z rąk bpa A. Nowaka święcenia kapłańskie. 7 listopada 1922 ks. August Hlond otrzymał od papieża Piusa XI nominację na administratora apostolskiego dla Górnego Śląska – górnośląskiej części diecezji wrocławskiej, która przypadła Polsce po plebiscycie. Ks. bp A. Hlond kierował Kościołem na Śląsku tylko cztery lata (od listopada 1922 roku do czerwca 1926 roku). 24 czerwca 1926 został mianowany przez Piusa XI arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim – prymasem Polski, a 20 czerwca 1927r. mianowany kardynałem. Zmarł 22 października 1948r. w Warszawie. Został pochowany w podziemiach Archikatedry św. Jana w Warszawie. Jest Honorowym Obywatelem Mysłowic.

o. Paweł Barański

Urodził się 7 grudnia 1885 r. w Mysłowicach, w dzielnicy Janów. Był synem Karola Barańskiego i Antoniny z d. Cichy. Po ukończeniu nauki w szkole powszechnej udał się do gimnazjum (Niższego Seminarium) prowadzonego przez Zgromadzenie Ducha Świętego w Belgii. Święcenia kapłańskie przyjął 28 października 1910 r. Następnie wstąpił do nowicjatu, a po jego ukończeniu i złożeniu ślubów zakonnych przełożeni posłali go, za jego zgodą, na misje do Sierra Leone.

Po wyczerpującej pracy w Afryce, gdzie panowało zagrożenie żółtej febry, wrócił na urlop zdrowotny do Europy. Zatrzymał się w Szwajcarii, stan jego zdrowia poprawił się i odzyskał siły do dalszej pracy. We wrześniu 1920 r. udał się na Górny Śląsk, by odwiedzić dawno niewidzianą rodzinę. Tutaj też spełnił swój obywatelski obowiązek wobec ojczyzny, biorąc udział w plebiscycie i głosując za przyłączeniem Śląska do Polski. W maju 1921 r. o. Paweł Barański przybył do Bydgoszczy, gdzie podjął pracę w „Sierocińcu dla synów obrońców Ojczyzny”. Był też nauczycielem Niższego Seminarium, gdzie  uczył języka francuskiego i biologii. Od 1928 r. był mistrzem nowicjatu dla braci, przekazując im swoje bogate doświadczenie z pracy misyjnej. W listopadzie 1939 r. został aresztowany i internowany w więzieniu w Koronowie. Do pierwszych dni stycznia 1940 r. był w grupie 50-osobowej jako więzień internowany, skazany na pobyt w odosobnieniu bez wyroku sądowego. 11 stycznia 1940 r. o. Paweł Barański, w grupie 50. współwięźniów został wysłany do obozu w Stutthofie. W kwietniu 1940 roku z grupą więźniów został wysłany do Sachsenhausen. 14 grudnia 1941r. o. Barański, w transporcie przede wszystkim duchownych, odbył swoją ostatnią życiową drogę, której celem był obóz w Dachau. Po przybyciu tam otrzymał numer obozowy 22811. Przeznaczony do zagazowania, zmarł 16 lipca 1942 przed wywiezieniem, w transporcie inwalidów do komory gazowej w Linzu.

O. Paweł Barański jest jednym ze 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 r. w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny. Dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

bp Teodor Bromboszcz

Urodził się 25 kwietnia 1886 r. Święcenia kapłańskie przyjął 26 czerwca 1912 r. Po plebiscycie przeszedł do Administracji Apostolskiej dla Śląska Polskiego. W 1927 r. został proboszczem parafii NSPJ w Mysłowicach. Był bliskim współpracownikiem bpa Hlonda i bpa Lisieckiego. Bullą papieską z dnia 24 marca 1934 r. został mianowany pierwszym biskupem sufraganem katowickim. Konsekracja biskupia odbyła się 3 czerwca 1934 r. w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach. Jako hasło biskupie obrał zawołanie: Serviam (Chcę służyć). W styczniu 1936 r. zrezygnował z probostwa mysłowickiego. Zmarł 12 stycznia 1937 r. Pochowany został w kościele św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach.

ks. Jan Kudera

Urodził się 18 czerwca 1872 r. w Mysłowicach. Do szkoły elementarnej oraz średniego typu uczęszczał w mieście rodzinnym. Po odpowiednim przygotowaniu został zaprzysiężonym tłumaczem sądu cywilnego w Mysłowicach. Ze względu na lepsze warunki pracy przeniósł się po jakimś czasie na podobne stanowisko do Berlina. Równocześnie kształcił się dalej prywatnie, aby eksternistycznie zdać maturę. Egzamin dojrzałości zdał 17 marca 1897 r. w Kłodzku. Studia teologiczne ukończył na Uniwersytecie Wrocławskim. Po rocznym pobycie w alumnacie przyjął święcenia kapłańskie 22 czerwca 1901 r. Parafię w Brzezince objął w trudnych okolicznościach 15 września 1920 r. Mianowany 22 marca 1926 r. dziekanem dekanatu mysłowickiego pozostał w przydzielonej mu parafii aż do 8 września 1940r., kiedy to z rozkazu gestapo musiał opuścić Brzezinkę. Przytułek znalazł w Bieruniu Starym, gdzie zmarł nagle 19 listopada 1942 r. Po zakończeniu wojny ciało śp. ks. Jana Kudery sprowadzono na cmentarz w Brzezince.

ks. Franciszek Maroń

Urodził się 28 marca 1904 r. w Kielczy. W 1924 r. został przyjęty do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 26 czerwca 1929 r. przyjął święcenia kapłańskie. 9 października 1939 r. został skierowany do Mysłowic, z poleceniem zorganizowania parafii i budowy kościoła w Brzęczkowicach. W pierwszych po wojnie wyborach do gminnych rad narodowych skrytykował publicznie kandydata komunistycznego, za co stanął przed sądem. 18 listopada 1952 r. został zmuszony przez wikariusza kapitulnego F. Bednorza do opuszczenia Brzęczkowic i zamieszkania w Kończycach Wielkich. 10 stycznia 1955 r. otrzymał pozwolenie na powrót do Brzęczkowic. 20 grudnia 1956 r., po powrocie bpów katowickich z wygnania, został mianowany pełnoprawnym proboszczem w Brzęczkowicach. Budowę kościoła ukończył w 1960 r. Później poświęcił się pracy naukowej. Był dziekanem dekanatu mysłowickiego, kanonikiem kapituły katedralnej w Katowicach. W 1969 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 31 stycznia 1984 r. w Brzęczkowicach i tam został pochowany.

ks. Antoni Chlondowski

Urodził się 13 czerwca 1884 r. w Kosztowach na tzw. „Kempie”. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Zawodziu koło Katowic (1890), a następnie w Brzezince (1893-1895). W 1896 r. zdał do trzeciej klasy gimnazjum w Mysłowicach. Od wczesnej młodości przejawiał zdolności muzyczne. Przed końcem roku szkolnego, razem z dwoma starszymi braćmi, Augustem (1881-1948), późniejszym pierwszym biskupem katowickim oraz Ignacym (1879-1928), wyjechał do Turynu. Tam ukończył szkołę średnią i w 1899 r. wstąpił do nowicjatu zgromadzenia salezjańskiego. W 1903 r. na Uniwersytecie Gregoriańskim obronił doktorat z zakresu filozofii. W 1904 r. ukazały się jego pierwsze kompozycje muzyczne wydane pod pseudonimem „Chlondowski”. Odtąd wszystkie swoje utwory podpisywał tym pseudonimem. W latach 1903-1907 pracował w Oświęcimiu jako wychowawca i nauczyciel muzyki. W 1909 r. w Lublanie  przyjął święcenia kapłańskie. Następnie wyjechał do Regensburga (Ratyzbona), by tam pogłębić wiedzę muzyczną. W 1916 r., na życzenie władz kościelnych, założył szkołę dla organistów w Przemyślu. W 1925 r. został prowincjałem polskiej prowincji salezjańskiej z siedzibą w Warszawie. W 1940 r. przeniósł się do Wólki Pęcherskiej koło Grójca i tam występował pod zmienionym nazwiskiem ks. Józefa Michalskiego, salezjanina, który zmarł w 1922 r. Do 1962 r. był kapelanem sióstr szarytek. W 1962 r., z całym dorobkiem kompozytorskim i biblioteką, przeniósł się do Czerwińska nad Wisłą. Zmarł 13 maja 1963 r. i został pochowany na cmentarzu w Czerwińsku.

ks. Romuald Rak

Urodził się 29 marca 1920 r. w Brzezince. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1938 r. ukończył Państwowe Gimnazjum Humanistyczne w Mysłowicach, uzyskując maturę. W tym samym roku wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Po wybuchu wojny nie mógł dokończyć w Polsce podjętych studiów. Na polecenie bpa katowickiego kontynuował w latach 1940-1941 studia seminaryjne w Fuldzie. Po roku pobytu zmuszony był opuścić Fuldę i studiował na Uniwersytecie w Wiedniu (1941-1942). Ze względów narodowościowych musiał również opuścić Wiedeń. Studia seminaryjne ukończył w Wyższej Szkole Teologicznej w Linzu n. Dunajem, gdzie 4 lipca 1943 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Jako prezbiter ks. Rak powrócił do diecezji katowickiej. Należał do różnorakich gremiów diecezjalnych, m.in.: Rady Kapłańskiej, Rady Duszpasterskiej, Rady Wydziału Duszpasterskiego, Komisji Liturgicznej, Komisji Muzyki Sakralnej. Posiadał tytuły i godności kościelne: tajny szambelan Jego Świątobliwości (1962); prałat domowy Jego Świątobliwości (1975); protonotariusz apostolski supra numerum (1990). W 1995 r. została przyznana ks. Rakowi nagroda im. Juliusza Ligonia ufundowana przez Civitas Christiana. Ujawnione akta IPN wskazują na jego dwuznaczne kontakty z organami bezpieczeństwa PRL. Zmarł 24 września 2003 r. w Katowicach.

ks. Marian Zielniok

Urodził się 10 lutego 1930 r. w Pawłowie. W lipcu 1939 r. rodzice przenieśli się do Brzezinki, gdzie w kościele parafialnym Nawiedzenia NMP otrzymał 9 maja 1943 r. Sakrament Bierzmowania. Ukończył w Brzezince podstawową edukację. W 1950 r. wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1955 r. Bp. H. Bednorz w 1959 r. zlecił mu, na życzenie ks. prof. Stanisława Wilczewskiego, podjąć praktykę z fonetyki pastoralnej. Najbardziej pasjonowała go sztuka sakralna. W Śląskim Seminarium Duchownym prowadził w latach 1960-1963 wykłady z psychologii i metafizyki oraz do 1980 roku z historii sztuki kościelnej. W latach 1980-1995 był kierownikiem Diecezjalnego Studium Sztuki Sakralnej i przez 10 lat (1976-1986) członkiem Diecezjalnej Rady Liturgicznej. Na forum Kościoła w Polsce w latach 1989-1994 był członkiem Komisji Episkopatu ds. Budowy Kościołów oraz konsultorem Rady Episkopatu Polski ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego. Od 11 kwietnia 1991 r. był Komandorem i Współzałożycielem Rycerstwa Czarnej Madonny oraz członkiem kapituły Orderu Rycerstwa z siedzibą w Częstochowie. O szczególnym umiłowaniu swojej pasji świadczy pozostawiony bogaty księgozbiór dotyczący zwłaszcza historii i teorii sztuki oraz mająca współcześnie cenną wartość archiwalną, obszerna dokumentacja fotograficzna – zdjęcia i przeźrocza wielu nieistniejących już zabytków, dzieł sztuki. Od 1998 roku zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Katowicach. Zmarł 22 marca 2000 r. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Brzezince.

ks. Augustyn Rychlikowski

Urodził się 2 września 1930 r. w Radlinie I. W 1950 r. zdał egzamin dojrzałości, po czym wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1955 r. z rąk bpa Z. Golińskiego. W lutym 1969 r. został administratorem parafii NSPJ w Mysłowicach. Był dziekanem dekanatu mysłowickiego. W 1977 r. zwrócił się do bpa z prośbą o zezwolenie na wyjazd do pracy misyjnej. Po przygotowaniu w Londynie, w lutym 1979 r. przybył do Zambii. W 1987 r., ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z pracy misyjnej i wrócił do diecezji. Zmarł 6 grudnia 1999 r. w Czarnym Lesie.

ks. Maksymilian Goszyc

Urodził się 3 grudnia 1915 r. w Żorach. W 1935 r. wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 12 grudnia 1939 r. został aresztowany przez niemiecką żandarmerię graniczną i uwięziony w Sanoku i Tarnowie, potem przebywał w obozach koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau. 1 czerwca 1941 r.  odzyskał wolność i niecałe 3 miesiące był w Seminarium Duchownym w St. Polten, gdzie był inwigilowany przez gestapo. Powrócił na Śląsk i znów został wywieziony do Niemiec na przymusowe roboty. W grudniu t.r. został wcielony do Wehrmachtu. W czasie urlopu w maju 1942 r., spędzanego w Landeck k. Innsbrucka, zamierzał zdezerterować do Szwajcarii. Wskutek doniesienia o jego planach został aresztowany i uwięziony w Landeck, potem w Wiedniu. Po uniewinnieniu w grudniu 1942 roku, wskutek braku dowodów, skierowano go do armii gen. Rommla (Africakorps). Po krótkim pobycie w Antwerpii i w Nimes (na terenie Francji), sfałszował dokumenty osobiste i przez Monachium przybył 1 kwietnia 1943 r. do Tarnowskich Gór, potem do Generalnej Guberni. Dzięki pomocy przebywającego w Krakowie bpa J. Bieńka i za pośrednictwem inspektora Teofila Garsteckiego ze starostwa w Kielcach, przebywał kolejno w Kielcach, Busku, Sandomierzu i Opatowie. Jego życiorys, w zależności gdzie go przedstawiał, posiada pewne niedopowiedzenia i niejasności, które można tłumaczyć ostrożnością, względnie lukami w pamięci.
Po zakończeniu wojny rozpoczął 26 lipca 1945 r. pracę w Magistracie w Żorach. Był też członkiem Rady Miejskiej. Udzielał się czynnie w życiu społecznym i politycznym. Jednocześnie kontynuował starania o ponowne przyjęcie do Śląskiego Seminarium Duchownego. Po decyzji bpa S. Adamskiego (29 września 1945 r.), 10 grudnia 1945 r. wrócił do Seminarium Śląskiego w Krakowie. Jak wynika z jego deklaracji, miał w tym okresie poważny zatarg z ks. Maślińskim. Kapłańskie święcenia otrzymał 23 czerwca 1946r. z rąk bpa S. Adamskiego w kościele Nawrócenia św. Pawła w Krakowie.
We wrześniu 1946 r. przeszedł do duszpasterstwa wojskowego. Pracował w Krakowie jako zastępca dziekana i kapelana garnizonu Kraków oraz w charakterze rektora kościołów garnizonowych w Rzeszowie, w Katowicach, Gnieźnie, Skierniewicach. Był kapelanem 7 pułku Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w stopniu kapitana.
W tym okresie bardzo intensywnie udzielał się w życiu politycznym. Brał udział w akcji przejęcia Caritas przez władze, jako jeden z pierwszych podpisał Apel Sztokholmski, uczestniczył następnie w zjeździe „księży-patriotów” w Oświęcimiu. Po zwolnieniu z funkcji przez Generalny Dziekanat Ludowego Wojska Polskiego, pozostawał bez zatrudnienia. Charakterystyczne były okoliczności jego odejścia z wojska. Uwierzywszy w odwilż polityczną w Polsce, w Skierniewicach zaprowadził żołnierzy do kościoła. Z tego m.in. powodu został przeniesiony do rezerwy bez prawa do emerytury.
W 1957 r. wrócił do duszpasterstwa diecezjalnego. Od 13 września 1961 r. do przejścia na emeryturę 14 sierpnia 1987 r. był rektorem kościoła Narodzenia NMP w Mysłowicach.
Po przejściu 14 sierpnia 1987 r. na emeryturę zamieszkał na prebendzie w Mysłowicach, a od 14 maja 1997 w Domu Emeryta w Katowicach. Zmarł 20 marca 1999 r. w Żorach, tam  został pochowany.

bp Janusz Zimniak

Urodził się 6 września 1933 r. w Tychach. Dwa lata później jego rodzina przeprowadziła się do Mysłowic. Po ukończeniu szkoły podstawowej i liceum ogólnokształcącego w Mysłowicach w 1951 r. wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. 9 września 1956 r. przyjął w katowickiej Katedrze Chrystusa Króla święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Sonika z Kielc. Po 10 latach pracy jako wikariusz, w listopadzie 1966 r. bp katowicki powierzył mu funkcję wizytatora nauki religii oraz diecezjalnego duszpasterza młodzieży męskiej. W latach 1969-1972 odbył studia specjalistyczne w Międzynarodowym Instytucie Katechetyczno-Pastoralnym „Lumen vitae” w Brukseli, afiliowanym do Uniwersytetu Katolickiego w Louvain. Po powrocie do kraju ponownie objął funkcję wizytatora nauki religii. Równocześnie prowadził wykłady z katechetyki, pedagogiki i psychologii rozwojowej w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie oraz na kursie katechetycznym w Katowicach. Pełnił funkcję sekretarza I Synodu Diecezji Katowickiej. W 1979 r. objął funkcję wicerektora Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. 2 września 1980 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji katowickiej, 25 marca 1992 r. biskupem pomocniczym diecezji bielsko-żywieckiej. Od 16 stycznia 2010 r., w związku z osiągnięciem stosownego wieku, przeszedł na emeryturę.

bp Piotr Greger

Urodził się 28 marca 1964 r. w Tychach. Pochodzi z parafii Matki Bożej Fatimskiej w Wesołej. Egzamin maturalny zdał w 1983 r. w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Mysłowicach. Do kapłaństwa przygotowywał się w latach 1983-1989 w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach. Święcenia kapłańskie otrzymał 13 maja 1989 r. Ks. Greger kontynuował studia teologiczne na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. 22 października 2011 r. otrzymał nominację na biskupa pomocniczego diecezji bielsko-żywieckiej, gdzie nadal posługuje.

ks. Jan Grzesica

Urodził się 27 sierpnia 1938 r. w Mysłowicach. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk bpa H. Bednorza 14 czerwca 1964 r. Po trzech latach pracy w duszpasterstwie został skierowany na studia w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie. Równolegle podjął studia na Akademii Teologii Katolickiej. Początkowo studiował muzykę kościelną, a następnie teologię moralną.

Od 1972 r. pracował w zarządzie Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego jako prefekt i wykładowca etyki i teologii moralnej. Od wielu lat pełni funkcję sędziego synodalnego w Sądzie Metropolitalnym w Katowicach. 14 listopada 1993 r. został mianowany proboszczem parafii św. Wojciecha w Radzionkowie. W sierpniu 2005 r., po przejściu na emeryturę, powrócił do rodzinnych Mysłowic. Poświęcił się realizacji pomysłu, jeszcze z czasów przed okresem proboszczowania, budowy Wioski Serca im Jana Pawła II.

ks. Gerard Gulba

Urodził się 28 kwietnia 1941 r. w Piekarach Śląskich. Wyświęcony na kapłana 5 czerwca 1966 r. w Katowicach. W 1978 r. mianowany proboszczem parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach. Funkcję proboszcza i przez 18 lat dziekana (1984-2002) pełnił w okresie przemian społeczno-politycznych w Polsce.  W 2007 r. przeszedł na emeryturę. 13 stycznia 2013 r. Rada Miasta Mysłowice, na wniosek mieszkańców i radnych, nadała ks. Gulbie wyróżnienie „Zasłużony dla Miasta Mysłowice”.

ks. Jan Michalski

Urodził się 17 grudnia 1942 r. w Dąbrówce Małej. 4 czerwca 1967 r. przyjął święcenia kapłańskie. Bp H. Bednorz skierował go w grudniu 1980 roku do budowy kościoła w Kosztowach. W miejscowości znajdowała się wyłącznie placówka duszpasterska z tymczasową kaplicą pw. Matki Bożej Częstochowskiej, zbudowana z drewnianej konstrukcji okrytej folią. 22 maja 1981 r. ordynariusz katowicki mianował ks. Michalskiego proboszczem nowo erygowanej parafii w Kosztowach. Po wybudowaniu kościoła i zorganizowaniu Parafii, w 2009r. przeszedł na emeryturę. 13 stycznia 2013 r. Rada Miasta Mysłowice, na wniosek mieszkańców i radnych, nadała ks. Michalskiemu wyróżnienie „Zasłużony dla Miasta Mysłowice”.

 

Nie sposób krótko opisać 150-letnią historię Dekanatu. Pierwsze 100 lat analizował ks. Franciszek Maroń w artykule: „Stulecie Dekanatu Mysłowickiego na tle problemów narodowych i społecznych, związanych z rozwojem przemysłowym”, opublikowanym w Śląskich Studiach Historyczno-Teologicznych nr III (1970). Dlatego przypomnimy niektóre fakty z ostatniego 50-lecia.

 

We wspomnianym artykule, mówiąc o nowych kościołach, ks. Maroń napisał: „byłoby na razie pokryte zapotrzebowanie na budynki sakralne w dekanacie mysłowickim w parafiach średniej wielkości z wyjątkiem Kosztów(…).Znacznie gorzej przedstawia się sprawa w Mysłowicach i Szopienicach, które na kilkadziesiąt tysięcy parafian mają tylko po jednym kościele parafialnym”.

Parafia NSPJ 25 lutego 1971 r., za staraniem mieszkańców dzielnicy Janów, otrzymała pozwolenie na budowę kościoła. Na decyzję władz administracyjnych wpłynęła z pewnością zapowiedziana beatyfikacja o. Maksymiliana Kolbe (został beatyfikowany 17 października 1971 r.). Było to z ich strony chwilowe ustępstwo pod naciskiem biskupa katowickiego. Budowę świątyni powierzono ks. Pawłowi Bednorzowi. Kościół postawiono w ciągu zaledwie 532 dni roboczych, bowiem tempo ukończenia jednego obiektu sakralnego decydowało o możliwości uzyskania pozwoleń na kolejne w innych parafiach. Kościół, który był pierwszym kościołem w dekanacie wybudowanym już po zmianach liturgicznych Soboru Watykańskiego II, poświęcił 8 grudnia 1974 r. ks. Biskup Ordynariusz Herbert Bednorz. Budowa ta pokazuje też stosunek władz państwowych do Kościoła. Brak materiałów budowlanych, kontrole samochodów dostarczających materiały na budowę itp.

Wspominając osobę budowniczego tego kościoła, śp. ks. Pawła Bednorza, podkreślić trzeba jego dalekowzroczność. Już zaledwie 10 lat po poświęceniu kościoła, czyni starania o budowę nowego, w innej części Janowa, którą dziś nazywamy Bończykiem. Więcej, jak temu dawał świadectwo, np. ks. Piotr Kamiński, ks. Bednorz i ówczesny wikariusz ks. Jerzy Paliński, tak formowali liderów grup parafialnych, że kiedy w 1988r. doszło do powstania tymczasowej parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela, byli już ludzie z terenu nowej parafii gotowi do prowadzenia grup. Budowę kompleksu sakralnego na Bończyku rozpoczęto w 1986 r. Po różnych perypetiach, zmianach projektów i projektantów oraz proboszczów, kościół p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela poświęcony został 20.10.2004 r., przez biskupa katowickiego Damiana Zimonia.

Kiedy w 1898 r. erygowana została parafia NSPJ, kościół św. Krzyża i kościół Mariacki przestały pełnić swoje funkcje parafialne. W 1964 r.  przy kościele św. Krzyża ustanowiono rektorat. Także przy kościele Mariackim został ustanowiony rektorat i pełnił on rolę kościoła akademickiego i gimnazjalnego. Od lat 70-tych dążono do usamodzielnienia parafii Św. Krzyża, co nastąpiło 25 V 1980 r.  I tak pojawiła się kolejna Parafia na mapie dekanatu. Biskup Katowicki zlecił proboszczowi parafii Świętego Krzyża przejęcie z dniem 29.08.1987 r. kościoła Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Taki stan trwa nadal.

To nowe kościoły i parafie w centrum Mysłowic. A w innych dzielnicach?
Dzielnica Ławki. Pomysł utworzenia parafii na tym terenie, zamieszkałym przez niespełna 800 osób, zrodził się w latach 80-tych ubiegłego wieku. W październiku 1986 r. przedstawiono go bp. Czesławowi Dominowi podczas wizytacji kanonicznej dekanatu mysłowickiego. Na budowniczego kościoła wyznaczono ks. Stanisława Achtelika. Autorem projektu architektonicznego był Adam Lisik (podobnie jak kościoła na Janowie, na Bończyku i domu pogrzebowego w Brzezince). Wraz z kościołem zaplanowano zespół budynków, składający się oprócz części sakralnej z pomieszczeń katechetycznych oraz mieszkalnych. 7 listopada 1987 r. oddano do użytku tymczasową kaplicę. 10 stycznia 1988 r. zatwierdzono w Ławkach parafię tymczasową. 1 stycznia 1993 r. erygowano parafię pod wezwaniem Ciała i Krwi Pańskiej. 10 września 1994 r. abp Damian Zimoń poświęcił ten kościół.

Wreszcie, wspominane przez ks. Franciszka Maronia, Kosztowy. Po bardzo dynamicznej rozbudowie Kosztów, w 1976 r. utworzono w części miejscowości przynależnej do parafii Dziećkowice placówkę duszpasterską pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Pod koniec 1980 r. uzyskano zezwolenie na budowę kościoła. Budowę tę prowadził ks. proboszcz Jan Michalski. W dniu 23.12.1982 r. poświęcona została tymczasowa kaplica, która znajdowała się w pomieszczeniach przeznaczonych na salki katechetyczne. Parafię erygowano 22.03.1981 r. Poświęcenia nowego kościoła dokonał 24.08.1992 r. arcybiskup metropolita katowicki Damian Zimoń.

W historii dekanatu ostatnich lat wspomnieć trzeba o dwóch innych wydarzeniach. Mysłowiczanie od zawsze wierzyli, że w herbie ich miasta znajduje się głowa św. Jana  Chrzciciela. W czasach PRL-u lansowano opinię, że to głowa człowieka myślącego, legendarnego założyciela miasta „Mysława”. Aby zakończyć dyskusje nt. Patrona Mysłowic, staraniem władz Mysłowic i ówczesnego dziekana, Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, dokumentem z dnia 10.10.2000r. ostatecznie zatwierdziła „Świętego Jana Chrzciciela jako Patrona Przed Bogiem dla Miasta Mysłowice” ( Prot. 2094/00/L).

W tym roku też przeniesiono i odnowiono tzw. Kapliczkę Jarlików na nowe miejsce, na pl. Wolności, gdzie stoi do dziś.
Drugie wydarzenie, to doprowadzenie do finału budowy pomnika kard. Hlonda i jego poświęcenie w czerwcu 2002 r.

Inne wielkie wydarzenie w powojennej historii to peregrynacja obrazu MB Częstochowskiej. W niedzielę 4 września 1966 r. miało rozpocząć się Nawiedzenie w diecezji katowickiej. Kiedy w piątek 2 września kapłani wieźli Obraz z Warszawy, w lesie pod Będzinem zostali brutalnie zatrzymani przez milicję, nakazano im zawracać z Obrazem na Jasną Górę. Bp Herbert Bednorz podjął decyzję o peregrynacji pustych ram. I w takiej formie, MB nawiedzała wtedy i nasz dekanat. Trzydzieści lat później, w marcu 1997 r., MB już w Jasnogórskim wizerunku nawiedza nasz dekanat.
Tradycją wielu parafii był ruch pielgrzymkowy, szczególnie na Jasną Górę. Poszczególne parafie organizują grupy, najczęściej młodzieżowe,  które pielgrzymują do stóp MB Częstochowskiej. Z inicjatywy świeckich osób padła propozycja rodzinnego pielgrzymowania. Nie jest to mysłowicka pielgrzymka, ale z „Mysłowic na Jasną Górę”. Zorganizowana grupa pielgrzymuje szlakiem Orlich Gniazd. Jej formuła została poszerzona o grupę rowerową. Przed cudownym obrazem jest Msza św. w intencji Miasta, są obecni przedstawiciele władz, radni. W 2016 r. Mysłowice zostały oddane Jasnogórskiej Pani.

W 1988 r. , w rok po II Krajowym Kongresie Eucharystycznym, miał miejsce I Diecezjalny Kongres Eucharystyczny. Stacje kongresowe celebrowane były m.in. na nowych osiedlach. Tak było 19.05.1988 r. w Mysłowicach. Procesja eucharystyczna wyruszyła z Janowa, z kościoła NP. NMP i św. Maksymiliana w kierunku Bończyka. Tam na placu budowy nowego kościoła odprawiona została polowa Msza św., której przewodniczył sufragan kielecki bp Jan Gurda.

Na terenie obecnego dekanatu zlokalizowane są też wspólnoty zakonne. Do 1996r. swój dom miały Siostry Służebniczki w Krasowach  Nadal siostry te są obecne w Brzezince i Wesołej; W centrum mieszkają Siostry Boromeuszki, które prowadziły Zakład Wychowawczy „Caritas” dla sierot  społecznych i dzieci opóźnionych w rozwoju (w latach 1951-1990), który w 1990 r. przekształcony został w Specjalny Ośrodek Wychowawczy.

Od roku 1996 w Krasowach obecni są Księża Saletyni, którzy prowadzą działalność misyjną.

W roku 2015 do dawnej prebendy wprowadzili się Księża Jezuici, którzy prowadzą działalność edukacyjną (Wydział Zamiejscowy Akademia Ignatianum w Krakowie oraz Szkołę Podstawową).

W duszpasterskie tradycje dekanatu ostatnich lat wpisały się: Orszaki Trzech Króli, Ekstremalna Droga Krzyżowa, Noce konfesjonałów, Kursy Alfa.

Dekanat wpisuje się też w krajobraz wydarzeń kulturalnych w mieście. Każda parafia organizuje swoje festyny parafialne, które mają na celu integrować społeczność, ale są też nośnikiem wydarzeń kulturalnych. Ich początek to festyn związany z meczem Księża – Rzemieślnicy. W czasach, kiedy obowiązywał tylko jeden model kultury, organizowany był festiwal „Świat Innego”. Dziś możemy się cieszyć koncertem „Bądź jak Jezus”, który w popołudnie Uroczystości Bożego Ciała odbywa się na Słupnej. I choć dekanat jako taki nie jest jego organizatorem, to jednak włącza się w to wydarzenie.

Decyzja o Światowych Dniach Młodzieży w Polsce powoduje, że nabierają tempa przygotowania do tego wydarzenia. Kard. Stanisław Dziwisz zwrócił się z prośbą m.in. do abpa Wiktora Skworca o to, by wesprzeć Kraków organizacyjnie. Mysłowice na czas ŚDM mają się stać częścią Krakowa. Organizatorzy chcą, byśmy przyjęli około 10000 młodych ludzi. Jednym z elementów przygotowania jest pobyt symboli ŚDM, czyli krzyża i ikony, w Mysłowicach. Miało to miejsce 16.01.2015 r. Symbole odebrane zostały przez mysłowicką młodzież w obecności księży i władz miasta  przy pomniku kard. Hlonda. W procesji, zatrzymując się na modlitwę obok aresztu, kościoła NSPJ, Szpitala nr 2 i SP1, przeniesiono je do kościoła Ścięcia św. Jana Chrzciciela, gdzie było nocne czuwanie całego dekanatu. O godz. 24.00. czuwanie zakończyło się mszą św., której przewodniczył bp Adam Włodarczyk. Rano najmłodsi przedstawiciele Parafii przekazali Symbole ŚDM miastu Tychy.

20.07.2016 r. rozpoczęły się Światowe Dni Młodzieży – Kraków 2016. 25.07.2016 r. przybywają do Mysłowic pielgrzymi. Gościliśmy grupę ok. 4500 osób z prawie 40 krajów świata. W kilku kościołach były katechezy w różnych grupach językowych (angielski, niemiecki, włoski, polski). Zorganizowane były międzynarodowe imprezy i modlitwy na mysłowickim rynku oraz w Parku Słupna. Mysłowiczanie byli bardzo gościnni, wyrozumiali dla utrudnień w funkcjonowaniu Miasta. Podkreślić trzeba pracę wolontariuszy, a  szczególnie dwóch osób: koordynatorów, ks. prob. Mirosława Dubiela i ks. Sebastiana Lewandowskiego oraz wielkie zaangażowanie Władz Miasta i miejskich służb.

Zwieńczeniem ŚDM była pielgrzymka z Mysłowic na Jasną Górę, gdzie 28.08.2016 r., na zakończenie Mszy św. przed Cudownym Obrazem, w której uczestniczyli p. poseł Wojciech Król, Prezydent Miasta Edward Lasok, zawierzono Miasto Mysłowice opiece MB Częstochowskiej. Na ręce Prezydenta wolontariusze ŚDM złożyli też petycję (pomysłodawcą był dziekan, ks. Rafał Ryszka), by jedno z nowych rond  nazwać „Rondem Światowych Dni Młodzieży – 2016”. Stało się to faktem 8.09.2017 r. Zebrani zobaczyli film dokumentalny autorstwa Krzysztofa Łęczyckiego, który opowiadał o przebiegu ŚDM w Mysłowicach.

 

 

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress